Napraten

Naam van de tocht: Spekgladde en stervenskoude toprit
Plaats: Usselo - Groot Brunink
Datum: 2019-01-25
Schrijver: joop

Spekgladde en stervenskoude toprit

Er staan een kleine twintig man/vrouw bij het startpunt. Het is vrijdagochtend 09.30, en het is stervenskoud, -6°C, bewolkt, en niet zo veel wind. Arjan G was gisteren jarig geweest (51), en werd uitgebreid gefeliciteerd. Even is er een discussie tussen de wegkapiteins, gaan we nu in 1 groep, of toch in 2 groepjes. Besloten wordt tot het laatste, en uiteindelijk rijdt de groep Hennie met 9 mannen en 1 dame richting oude N18, en daarna de bosjes in. Daar ziet de wereld er prachtig wit uit, en het is genieten geblazen.

Bij Buursermeertje slaat de groep onverwacht linksaf, en ondanks dat er toch duidelijk een bordje stond met "verboden te vissen" (geintje), rijden we even later over het ijs van het meertje naar de overkant. Dit had ik nog nooit meegemaakt, en dat maakt deze tocht toch wel uniek. Even later haakt Dick S af, omdat hij kennelijk een lekke band had.

We rijden door het buitengebied van Usselo en Enschede over de verharde weg, en die is spiegelglad. Uitkijken geblazen. Er wordt een foto gemaakt op het bruggetje over de Usselerstroom, door een vriendelijke meneer, die daar zijn hond uitlaat. Even later rijdt Eveline plotseling in een spiegelglad spoor, ze slipt, er lijkt geen houden aan, ze gaat recht op een boom af, als een tweede Mathieu vd Poel hangt ze bijna dwars op haar fiets, en blijft wonder boven wonder overeind en ongedeerd. Allemaal een zucht van verlichting en van bewondering voor Eveline. Wat een onverwacht talent!

Het gaat helemaal langs de grens en door het Witte Veen richting Buurse. Het lijkt nu veel kouder dan in het begin. Mijn vingers voelen dood aan, ik kan bijna niet meer schakelen, en ook praten gaat steeds moeilijker vanwege de kou. Arjan vraagt zich af of we nog wel op tijd komen, want om 11.30 uur wordt zijn gebak afgeleverd. Nou daar willen we nog wel een tandje voor bijschakelen, en rond 11.40 zijn we weer terug bij het clubhuis.

Als we naar binnen lopen krijg ik door mijn dooie vingers mijn helm niet af, en Frans van D de zijne ook niet. Frans weet mijn helm los te maken, en even later kan ik zijn helm losmaken. Kijk, dat noem ik nou het bewijs van dat "sport verbroedert". Door de koffie, het gebak, en het zingen, komen we weer langzaam op temperatuur. Conclusie: het was een gedenkwaardige toprit. Complimenten aan Hennie S.

Joop


Route en statistieken

Garmin Connect Download GPX-file


Reacties

Wil je reageren op bovenstaand artikel, of heb je iets toe te voegen, vul onderstaand formuliertje in, en doe je verhaal. Geneer je niet.


Naam:
Datum:
Commentaar: